Kırık Bir Aynanın Yansıması

Durağan Bir Nefes, 
Yarım Yamalak Düşünceler, 
Dudaklarıma Mühürlü Şiirler, 
Kalbimin Köşelerinde Unutulmuş Karanlıklar... 
Her Şey Çokça, 
Ama Derin, 
Ama Gerçek... 
Susmuş Her Şey, 
Sadece Ben Kalmışım... 
Bir Kemanın Teli Titretirken Yüreğimi, 
Azalmışım... 
Azaldıkça Acımış, 
Acıdıkça Mutsuz Olmuşum... 

Bazen Yazmak İsterdim... 
Takılsın İsterdim Dilime Sözcükler, 
Ama Gelmezdi Kelimeler... 
Zor Gelirdi Yüreğimde Çağlayan Sözcükleri
Derlemek, 
Toparlamak, 
Yazmak... 
Bazen Okuduğum Bir Şiir Alıp Götürürdü Beni, 
Sözcükler Dilimden Kayıp Düşerdi Sayfalara... 
Her Harfi Umut, 
Her Mısrası Cesaret Olurdu... 
Güneş Doğardı Umutlarıma... 
Bazen Bir Ses,
Bazen Sıcacık Bir Nefes İle Yollarımız Kesişirdi... 
Yüreğimi Aşk Basardı... 
Dolardı İçime,
Dağılırdı Hücrelerime... 
İstesem de Engel Olamazdım
Kalemimden Çağlayıp Gelen Sözlere... 
Sonra Biterdi Kalemim... 
Kaybolurdu Umutlarım... 
Yakardım Şiirlerimi... 
Yakardım Umutlarımı... 
Ve İbretle İzlerdim Hayatın Önüme Koyduğu, 
Gerçek Tabloyu... 
Biraz Telaşlı, 
Biraz Ürkek, 
Her Şey Başladığı Yerde Son Bulurdu... 
İşte O An Deli Dolu Dakikalar Başlardı... 
Hayat, Bir Kıyıdan Ötekine Savururdu Beni... 
Kanatları Kırılmış, 
Umudu Tükenmiş; 
Yorgun, 
Umutsuz, 
Çaresiz, 
Varların Yok Olduğu Yerde, 
Suskunluğun Çığlığında, 
Umudun Solgun Yüzünde, 
Dilimde Yarım Kalmış Dualarla,
Çıkmaz Sokağın Tam Ortasında; 
Adressiz,
Menzilsiz,
Amaçsız Yürürdüm... 
Yanan,
Kül Olan Yüreğimi Avuçlar,
Kırık Bir Aynanın Yansımasında,
Bir Damla Yaşın Kaç Acıyı Doğurabileceğini Kendime Öğretirdim... 

Yine Bir Gölge Geziniyor İçimde... 
Geçmişin Ayak Sesleri Çınlıyor Benliğimde... 
Yavaş Yavaş Yok Oluyorum Kendimde... 
Her Şiir Yolculuk... 
Her Mısra Yol... 
Her Kıta Ah!
Her Hece Yürek Yangını... 
Her Nokta Yeni Bir Acının Başlangıcı Oluyor... 

Ah!
Yine mi Zincirini Kıracak Duygularım?!
Gecenin En Mavi Saatlerinde,
Yine mi Aşkın Parmakları Dolanacak Birbirine?!
Yine mi Ansızın Parmak Uçlarıma Bir Hayal Dolanacak,
Mavi İle Karanlık Kucaklaşacak?!
Özgürlüğüm Esarete Yenildikçe, 
Avuçlarım Bir Gölgeye Sarılacak?!

Ah!
Yine mi Yüreğimi Kurşunlara Siper Ederek, 
Acılar Gömeceğim Dudaklarımın Arasına?!
Kalbimde Bir Hüzün Türküsü Yankılanırken, 
Gecenin Koynunda Uyutacağım Acılarımı?!

Ah!
Yine mi Ayrılık Dolanacak Yılan Misali Boynuma, 
Usul Usul Girecek Soluma?!
Yara Aldıkça Umutlarım, 
Yine mi Kanayacak Avuç İçlerim?!
Soluksuz, 
Nefessiz Kalacak Yüreğim?!

Ah!
Kalbim Bir Enkaz Gibi... 
Kalbim Diyorum,
Kalbim
Bir Yıkımı Daha Kaldıramaz!!!

Unutmaya Çalışmak, 
Duygularla Başa Çıkmak, 
Yokluğunda Yaşamayı Öğrenmek, 
Kendi Kendine Yetmeyi Başarmak, 
Her Gün Yaşanan Güzel Anıları Hatırlamak,  
Ve Sonra Bu Anıları Unutmaya Çalışmak,
Hayatın En Büyük Sınavı... 
Ölenler Unutulmasa da, 
Hayat Bir Şekilde Devam Ediyor... 
Acıyı Vurmak,
Ayrılığı Asmak,
Hasreti Kör Etmek,
Dile Kolay, 
Yüreğe Zor Geliyor...