Düş İle Düşüş Arasında

 Hep Bir Eksiklik Var İçimizde Bir Yerlerde... 
Tam Olamıyoruz Hiçbir Zaman... 
Dünlerin Aynısı Olan Günler, 
Yıkıntılar, 
Sargısı Açılmamış Yaralar... 
Kader Bizi Savurdukça, 
Sğınılacak Bir Liman Bulamayışlar... 
İçimizdeki Hisleri Sarıp Sarmalayıp, 
Ruhumuzu Bedenimize Sığdırmaya Çalıştıkça, 
Meçhul Rüzgarlara Hasret Yükleyişler... 
Dilin Sus Zamanlarında, 
Yalnızlığın Kervanında; 
Duygularımızdan Çalmadan, 
Yenilmekten Korkmadan, 
Yorgunluğumuzun, 
Yitikliğimizin, 
Yalnızlığımızın, 
Mutsuzluğumuzun Sebebini Arayışlar... 
Umut Deryasında Batan Gemiler, 
Sorgulardaki Suskunluklar, 
Belli Belirsiz Dalışlar, 
Amaçsız Yürüyüşler, 
Yokluğa Alışamamışlıklar, 
Alışkanlıklardan Kopamayışlar, 
Dipsiz, 
Amansız, 
Zifiri Karanlıklarda Bekleyişler, 
Derinlerde Bitmeyen Titreyişler... 
Gidenleri, 
Hiç Sahip Olamadıklarımızı, 
Hiçbir Zaman Bizim Olmayanları, 
Belki de Hiç Olmayacakları Arayışlar...

Hep İhtiyaç Duyuyoruz Gözlerinin Derinliklerine Bakmaya,
Sesinin Tınısına,
Ellerinin Sıcaklığına... 
Rüyalarda Göremeyince
Bir Yanımız Eksik Uyanıyoruz Sabahlara... 
Dolmayan Bir Boşluk,
Bitmeyen Bir Arayışın Tam Ortasında,
Bir Çizgi Çizmişiz Kendimize, 
Dışına Çıkamıyoruz... 
Çözemediğimiz Bilmece Misali,
Düş İle Düşüş Arasında Gidip Geliyoruz... 

Oysa Hayat; Aydınlıkta, 
Karanlıkta, 
Güzelle, 
Çirkinle,
İyiyle, 
Kötüyle,
Doğruyla, 
Yanlışla Var Olmaktır...
Bazen Pişmanlığı,
Bazen Hasreti,
Bazen Neşeyi,
Bazen Üzüntüyü,
Bir Tutam Sevinci,
Bir Avuç Hüznü
Bir Tadımlık Mutluluğu Kabullenmektir... 
Düne,
Bugüne,
Yarına
Geçmişe, 
Geleceğe Kayıtsız Şartsız Sarılıştır...
Hatta;
Gözlerine,
Sözlerine,
Hasretine, 
Vuslatına,
Vefasına,
Sevdasına Tutunuştur...

Mutluluk ve Mutsuzluk Arasında Sadece Bir Çizgi Vardır... 
İnsan Tutunmalı; 
Bazen Zamana,
Bazen Sevgiye, 
Bazen İnsana, 
Bazen Bahara,
Bazen de Hazana...
Eğer Tutunamazsak,
Bu Boşluk İçimizde Hep Var Olacak, 
Yaşayışımız Böyle Sürdükçe,
Ne Boşluklarımız Dolacak,
Ne de Ruhlarımızda Bütünlük Olacak..
Kendi Etrafımızda Beyhude Dönüp Duracağız!