İyiyim Ben

 Bitmeyen Güzlerin Hüznünde, 
Yüreğimin Duvarlarına Yaslanmışım, 
Yıkılmadan Ayakta Durmaya Çalışıyorum... 
Son Vedaları Yaşarken, 
Ruhun Yanmasını, 
Bedenin Kavrulması Hissetmeyen, 
Gölgesiz Bir Bedenin İzsiz Adımlarını Takip Ediyor, 
Boşluğun, 
Karanlığın, 
Hiçliğin Ortasında Kalp Atışlarımda Hüzzam Makamı Çalsa da, 
Bedenime Ayaz Düşse de, 
Yıkılmadan Ayakta Durabiliyorum... 

Yaşanmamışlıkların Ardına Sığınmak Gibi Bir Niyetim Yok! 
Kol Kola Girmiş Korkularımla Ayrılığın Sesini Duyuyor, 
Hasretin Rengini Görüyorum... 
Hala Gezinen Bir Bedenim Var, 
Ama Ruhumda Bitimsiz Fırtınalar Durulmuyor... 
Beni Kendi Umutsuzluğumun Altında Eziyor! 
Kapıma Dayanan Sonbahar Fırtınaları Olsa da, 
Yüreğimdeki Karamsarlık Yüzüme Korku Olarak Yansısa da, 
Biraz Bitik, 
Biraz Yorgun Olsam da, 
Umutsuzluk Merdivenlerini Tırmandıkça Dibe Vurmamak, 
Gücümü Kaybetmeden Yol Almak, 
Çivi Çiviyi Söker Misali Hayata Tutunmak, 
İçimdeki Ölü Toprağı Silkeleyebilmek İçin, 
Biraz Daha Gayret Sarf Ediyorum... 

Değiştirilemeyen Bir Yazgıya Boyun Eğmişim... 
Yaşadıklarımın ve Yaşayacaklarımın Arkasında Durarak, 
Tüm Olumsuzluklara Rağmen,
Kanadı Kırık Bir Kuş Gibi,
Düşe Kalka da Olsa Yol Almaya Çalışıyorum...