20 Haziran 2026 Cumartesi

Terkedilmiş Bir Düş

Hiç Bir Şey Düşlediğimiz Gibi Değil... 
Saçlarımızda Yalnızlığın Öyküsü, 
Karanlığın En Tenha Yerinde, 
Karanlığı Yudumluyoruz... 
Gözlerimizin Derinliklerinde, 
Derin Matemler Saklıyoruz... 
Zaman Geçtikce Hiçbir Şey Değişmiyor; 
Acılar Aynı Acı, 
Sancılar Aynı Sancı Olarak Kalıyor... 
Gündüzler Geceye Karıştıkça, 
Gündüzler mi Karanlık, 
Geceler mi Aydınlık Bilemiyoruz... 
Doğrularımız, 
Yanlışlarımız Birbirine O Kadar Yakınki, 
Aralarında Eziliyoruz... 
Yürek Yangınlarında, 
Hasret Vurgunlarında, 
Acının Doruğunda; 
Issızlık, 
Kimsesizlik Geceler Boyu Bizimle... 
Odalarımızın Her Köşesi Sessizlik, 
Her Sessizlik Kahreden Bir Yorgunluk... 
Yalnızlığın Kimsesizliğine Kaç Yıl Döküldük? 
Aynı Yerde, 
Aynı Saatte, 
Kaç Kez Yalnızlığımızı Seyrettik? 
Karanlık Düşüncelerin Sığınağında, 
Şimşekler Arasında Dolaşan Hayallerimiz, 
Kaç Güneş Daha Uyandıracak Uykusundan? 
Zaman Durdukça, 
Mekan Kayboldukça, 
Yokluğun Resmini Daha Ne Kadar Griye Boyayacağız?
Gölgesini Kaybetmiş Duvarlardan Ne Zaman Kurtulacağız? 

Artık Ne Güneş Düşüyor İçimize, 
‎Ne de Bir Ses... 
Yıllar Geçtikçe, 
Takvimler Değiştikçe, 
Mevsimler Yaşlandıkça, 
İçimizdeki Karanlığın Kapısını Kimse Açmıyor! 
Ömrümüz Boyunca Taşıdığımız Yalnızlık, 
Ellerimizi Bırakmıyor! 
Kağıtlara Dökemediğimiz, 
‎Mektuplara Sığdıramadığımız, 
Yüreğimize Ağır Gelen Yarım Kalmış Cümlelerle, 
Sahipsiz Kalmış Umutlarla, 
İçimizdeki Kimsesizliği Taşımaktan Yoruluyoruz... 

Bizde İsterdik Anlamsız Rüzgarlar Rotamızı Çizmesin... 
Düşlerimiz Issız Çöllerde Buharlaşmasın...
Hülyalarımız Üzgün Dikilmesin Gözlerimize... 
Bizde İsterdik Yetişebilelim Yarım Kalan Rüyalarımıza... 

Terkedilmiş Bir Düş Bizimkisi... 
Kanadı Kırılmış Bir Kuş... 
Biz Bu Kimsesizliği, 
Bu Terk Edilişi,
Görmezden Gelişi, 
Bu Ayrılığı,
Bu Yalnızlığı,
Hüzünlü Kelimelerden İbaret Hayatı Hak Etmedik!

Yalnızlığın Tam Orta Yerinde Dursak da,  
Kaldırıp Başımızı Gökyüzüne Bakamasak da, 
Dalgalara Kulaç Atıp Denizlere Açılamasak da, 
Yarım Kalan Gülüşlerimizi, 
Saklı Düşlerimizi Ertelesek de,
Yorgunuz Belki,
Ama Yenik Değil... 



1 yorum:

  1. Sevmek;
    Kimine Nefes,
    Kimine Yüktür...

    En Sahici Özlemleri Tanıdığım Gibi,
    En Yalancı Aşkları da Tanırım...

    YanıtlaSil

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.