Hissedildi, Yaşandı, Bitti Diyebilirim

 Ne Çok Yaprak Döküldü Ömrümden... 
Gecenin Sessiz, 
Issız Saatlerini Ne Çok Yaşadım... 
Çiçek Açan Hayallerimi, 
Tomurcuklanan Ümitlerimi, 
Ne Çok Keşkelerin İçine Gömdüm... 
Gülmelerim Kaç Kez Cezalandırıldı? 
Heveslerim Kaç Kez Yara Aldı? 
Unuttum! 
Belki de Bu Yüzdendi Gözyaşlarımın Yanaklarımı İncitmesi... 
Dudaklarımın Öpücüklere Sabretmesi... 
Kalbimde Üşüyen Şarkıların, 
Yüzümdeki Kederin Tedirginleşmesi... 
Belki Sendin İklimlerimin Sağanak Yağmuru... 
Tutunmaya Çalıştığım Duygularım... 
Kirpiklerimi Güldüren, 
Gözlerimdeki Anlamları Belirginleştiren, 
Gökyüzünü Sonsuz, 
Okyanusu Derin Yapan, 
Belki de Sendin... 

Belki de Özlemişimdir Karanlığıma Işık Oluşunu... 
Gecenin Sarhoş Saatlerinde Gözyaşlarımı Silişini... 
Elimin Elinde Terleyişini... 
Kimsesiz Nefesime Yerleşişini... 
Yağmura, 
Güneşe, 
Rüzgara Benzeyişini...

Belki de Özlemişimdir Yollarımızın Kesişmesini... 
Ellerinin Tedirginliğini... 
Dudakların Çekingenliğini... 
Ruhumun Duvarlarına Gelişini... 
Saçlarımda Dolaşan Düşlerini... 
Gülüşünü, 
Dokunuşunu, 
Kalbim Seninle Yeniden Doğuşunu... 

Belki de Yanlış Bir Mevsim Umutları Yeşertmek İçin... 
Belki de İçimdeki Yollar Yönünü, 
Yıllar Önemini Kaybeder... 
Her Şeyi Göze Alırım, 
Seni Aklımdan, 
Yüreğimden Silmeye Cesaret Ederim... 
Kendi Çağlayanlarıma Akar,
Gözyaşlarımı Durdurabilir,  
Izdırabımı Dindirebilir, 
Sevdaları, 
Aşkları, 
Tüm Duygularımı, 
Bir Daha Yaşamamak Üzere,
Tevbelere Bırakır, 
Biriktirdiğim Umutları, 
Hırçın Dalgaların Koynuna Yatırır, 
Umutlarımın Prangalarını Çözerek; 
Hissedildi, 
Yaşandı, 
Bitti Diyebilirim...