Biliyorum, Haddim Değil

 Elime Kalemimi Aldığımda, 
Dışarısı Ne Çok Karanlık, 
Nede Aydınlık... 
Amacım Ne Kalemimi Tüketmek, 
Nede Sayfaları Kirletmek... 
Bir Parça Hüzün Eşliğinde, 
Üşüyen Şiir Kırıntılarını, 
Yokluğunun Yangınları, 
Sensizlik Yağmurlarını, 
Gecenin Yalnızlığını, 
Sessiz Karanlıkları, 
Gitmeyen Geceleri, 
Gelemeyen Sabahları Anlatmak... 

Gözlerim Daha Bir Sağanak Bugün... 

Haddim Haddini Aşmış Umursuzca... 

Ne Kızgınım, 

Nede Sitemkar, 

Kırgınlık Sadece Bendeki... 

Anlam Veremediğim Anlamsızlık... 

Aklım Şimdiki Zamanda Değil, 
Geçmişin Karanlığında... 
Öyle İhtişamlıki Zihnimde Duruşun; 
Sensizlikten Üşüyen Bedenime Hiç Yenilmemiş, 
Saklamışım Seni Küçük Bir Mum Işığına... 
Sadakatsizlik Edip, 
Unutmaya Çalışmamışım Seni Bir Başkasında... 

Biliyorum, 
Haddim Değil Uzakları Yakın Etmek... 
Karanlık Gecelerime Seni Eklemek... 
Hayalinle Mum Misali Yanıp Sönmek... 
Sende Bütünleşip, 
Seni Ezberleyip, 
Sana Mühürlenmek... 

Biliyorum, 
Haddim Değil Üşümelerimi Sıcaklığında Unutmak...
Sonsuz Bir Düş Görür Gibi Gözlerine Bakmak...
Çıldırmış Yağmurlar Misali,
Sana Yağıp,
Sana Islanmak...

Biliyorum, 
Haddim Değil Düşlerine Gece,
Dudağına Hece Olmak...
Gözlerinden Yüreğine Akmak... 
Nefesimi Nefesine Katarak,
Kendimi Sende Tamamlayarak, 
Her Sabah Aynı Yürekte Uyanmak... 

Benim Haddim;
Seni Kırıp Dökmeden,
Yüreğimin Duvarlarına Yazmak... 
Acıları Koynumda Uyutup,
Varlığına Tebessüm Etmek... 
Her Gece Hayalinle Yatıp, 
Yokluğuna Uyanmak...

Benim Haddim;
Avuç Dolusu Düşmeler, 
Üşümelerle,
Gecenin Bir Vakti, 
Günün Tam Ortası, 
Seni Kalemime Mürekkep, 
Sayfalarıma Şiir Yaparak,
Dudaklarıma Mühür,
Bedenime Ateş
Yüreğime Başkent Yapmak...
Bıkıp Usanmadan, 
Boşluğa Şiirler Yazmak... 

Benim Haddim;
Sokakların Çıkmaza Vardığı Yerde, 
Yokluğunu Kendime Alıştırmak... 
Kalp Ağrım, 
Kalp Sızım Olsan da; 
Her Sonbaharda,
Kendimi Öksüzlüğe Bırakmak...

Yokluğunu Görmekten Gözlerim Yorulduğu Bir Günde; 

Uykusuz Gecelerimi, 

Vakitli Vakitsiz Seni Düşünmelerimi, 

Seni Beklemelerimi Sayfalarımda Bulamayacaklar; 

İçimi Okuyamayacaklar, 

Hiçbir Duygumu Bilmeyecek, 

Duymayacaklar...

Alışacağım...

Biraz Zaman Gerekli! 

O Kadar Kolay Değil... 

Yavaş Yavaş Olmalı... 

Önce Gözlerini Kaybetmeliyim, 

Sonra Gözlerinin Kahvesinden,

Her Gece Bir Fincan İçmemeyi...  

Öğretmeliyim Kendime,

Sözlerinin Rüzgarında Esmemeyi... 

Her An Yanımda Olan Gölgeni Görmemeyi... 

Acele Etme!

Kolay Kapanmayacak Bu Yara... 

Önce Pusuya Düşürerek Ümitlerimi, 

Hasretin Düğümlerini Çözmeliyim...

Tüm Heyecanlarımı Kaybedip,

Bütün Hayallerimi Çaldırtmalıyım...

Sonra Sırasıyla,

Düşlerimi, 

Umudumu, 

Gözyaşlarımı... 

Tüm Acılarım Bittikten Sonra, 

Kaybolan Ruhumu Bulmak İçin,

Nefesimi Kaybetmeliyim... 

O Gün Geldiğinde,

Özgürlüğe Kavuşacağımı,

Ve Kendime Bir Daha Rastlamayacağımı Biliyorum!