Hükmen Mağlub

 Hayat Kimsenin İstediğini Ona Sunmuyor... 
Hadi Sundu Diyelim, 
Bu Sunuş Kimsenin Ruhuna Uymuyor... 
Ve İnsan, 
Gecenin Yoksul Karanlığında, 
Gemi Misali Sığınacak, 
Demir Atacak Liman Arayıp Duruyor... 
Odaların; 
Sessiz, 
Soğuk Yüzünde; 
Kaderine Kırgın, 
Mutluluktan Uzak, 
Gülmekten Habersiz, 
Sevilmekten Mahrum, 
Yaşama Devam Ediyor... 
Kendini Ne Kadar Uzaklara Atsa da, 
Ruhunu Yine Yalnızlığın Girdabında Buluyor... 
Olmayacak Duaya Amin Dedikçe, 
Kadere Hükmen Mağlub Oluyor... 

Ah!
Keşke Hayat Kapılar Yüzümüze Kapamasa... 
Yaraları Kanatmasa... 
Şiirler, 
Ahh Şiirler, 
Şiirleri Ağlatmasa... 
Çaresizliğin Dibe Vurmuş Haliyle; 
Yorgana, 
Yastığa Sarılıp, 
Hıçkırtarak Uyutmasa... 
Her Sabah Yataktan Yorgun Kaldırarak,
Mutluymuş Gibi Kahkahalar Savurtmasa... 
Ah! 
Keşke Nemli Kirpiklerle Bizi Şiir Şiir Ağlatarak,  
Mısra Mısra Kaleme Hükmettirmese...