Her Şey Biraz Daha Uzak

 Kaybetmeyi Öğrendiğim İçin, 
Hayata Sarılmaktan Vazgeçtim... 
Canımdan Can Çekildi, 
Benliğim Gün Be Gün Öldü Ya? 
Cevabını Bulamadığım Cümlelerde, 
Adını Sayıklamıyorum... 
Sensiz Kalmışlıklarımda, 
Kendimi Kahretmiyorum... 
Senin Taze Umutların, 
Pembe Düşlerin Var Ya? 
Senli Benli Hayaller Kurmuyor, 
Düşlerde Bile Yanında Olmuyor, 
Her Şeyin Ötesinde Seninle Bir Olamıyorum... 
Şiirlerimde, 
Mısralarımda, 
Hece Hece Ruhunu Yeşertip, 
İçimde Beslemiyorum... 
Dört Duvar Arasında, 
Özlemlerimle Boğularak, 
Hayatımı Kuraklaştırmıyorum... 
Bir Taraftan Aşkın, 
Diğer Taraftan Sensizliğin Çilesini, 
Kendime Çektirmiyorum... 

Her Şey Bende Biraz Daha Az, 
Her Şey Biraz Daha Uzak Bana... 
Ne Bir Varış Peşindeyim, 
Ne de Çıkış Kapısı Arıyorum... 
Ne Geriye Dönebiliyorum, 
Ne de Yoluma Devam Edebiliyorum... 
Varlıkla Yokluk Arasında, 
Aynı Yerde, 
Hiç Geçmeyen An'lar da, 
Her Şeyi Zamansızca, 
Hesapsızca, 
Ne Eksik, 
Ne Fazla, 
Hiçlik ve Boşluk İçinde, 
Yaşamaya Çalışıyorum... 

Sırada Ne mi Var?
Ne Olduğunu Anlayamadığım, 
Dipsiz Bir Kuyuda; 
Bazen Donamak, 
Bazen Yanmak... 
Desteksiz Düşüşler, 
Kıpırtısız Duruşlar, 
Uzun Bekleyişler, 
Duygularda Hapsoluşlar... 
Ucsuz Bucaksız Bir Çığlık İçinden Akan Yalnızlık...

Sonuç?! 
Sözlerin Bittiği,
Sessizliğin Konuşmaya Başladığı Anlarda,
Her Şey Tuz Buz! 
Her Şey Zincire Vurulmuş Mahkumiyet!