Öpeceksen Şimdi Öp!

 Yüreğinde Çığlık Atan Çaresizlik, 
Ruhun Karanlık Odalarda Kaybolmuş... 
Herşey İmkansızlaşmış, 
Hasret Rüzgarların Tufana Dönüşmüş... 
Yorulmadın mı Yüreğinin Zincirlerine Sımsıkı Tutunmaktan, 
Ellerini, 
Ruhunu Acıtmaktan... 
Gecenin Dinginliği Seni Tüketirken, 
Kaybettiklerin İçin Üzülmekten? 
Her Yeni Gün Yeni Bir Hüznü, 
İçine Doldurmaktan... 
Her Yeni Gün Batımında, 
Sessizliğin Zindanlarında Yaşamaktan! 
Savaşmaktan Korkma... 
Deniz Misali Dalgalanıp Durma...
Gökyüzünün Derinliklerde Kaybolma... 
Yık Hüzünlerden Kendine Kurduğun Sarayı... 
Hayatına Beyaz Umutlar İşle... 
Anlam Bulan Duygularınla, 
Dudaklarından Dökülen Her Kelimeyle, 
Yarını Düşünme... 
Seveceksen Şimdi Sev, 
Öpeceksen Şimdi Öp, 
Güleceksen Şimdi Gül...  
Aynı Kentin Aynı Sokaklarını Düşle ki,  
Yabancı Gemiler Demir Atmasın Gözlerine... 
Başka Eller Dokunmasın Ellerine... 
Ki,
Aynı Ateşte Yanabilsin Yürekleriniz... 
Aynı Sevinçle Parlayabilsin Gözleriniz... 
Aynı Yağmurda Islanabilsin Ruhlarınız... 

Hayatını Boşuna Tüketme, 
Nefesini Boşuna Harcama...
Bak! 
Zincirlerin de Yok Artık... 
Sesin Çıktığınca Özgürlüğe Bağırırsan; 
Bilmediğin Bir Gün Doğacak... 
Kavuşmanın Sevinci, 
Hasretini Silecek... 
İçindeki Sevgili,
Ellerini Bırakmayacak, 
Hiçbir Eksiğin Kalmayacak, 
Bedeninin Pencereleri Kapanmayacak, 
Ruhunun Sokakları Daralmayacak, 
Mevsimlerin Birbirine Karışmayacak... 
Hayatına İz Bırakan; 
Bu Sevdayı,
Çileyi, 
Hüznü, 
Herşeye Rağmen, 
Seninle Hiç Bitmeyecek Bir Bahara Taşıyacak...