Keşkelere Takılmaya Gerek Yok!

 Bu Güne Kadar Kaç Kişi Uğurladın Hayatından? 
Kaç Kişinin Arkasından Günlerce Ağladın? 
Kaç Tane İyi, 
Kötü, 
Güzel, 
Hayata Dair Ne Varsa Geride Bıraktın? 
Yaşamdan Neler İstedin? 
Hala Neler İstiyorsun? 
Daha Neler İsteyeceksin? 
Yaşamın En Kötü Yanı Bu Değil mi Zaten, 
Hayatta Her İstediğine Sahip Olamıyorsun... 
Umut Edecek, 
Beklenecek, 
Ne Bir İsim, 
Ne Bir Resim Var Elinde... 
Kolay Olmayacak Boşluğunu Doldurmak, 
Gündüzleri Gecelerine, 
Geceleri Gündüzlerine Karıştırmak... 
Keşkelere Takılmaya Gerek Yok... 
Zamanı Geriye Sarmak mı? 
Mümkün Değil! 
Şehrin Sokaklarından, 
Gecesinden, 
Gündüzünden, 
Bulutlarından, 
Gökyüzünün Mavisinden, 
Denizin Dalgalarından Kaçışlar Nereye Kadar? 
Oysa Senin Kimselerin Bilmediği,
Kimselerin Yaşamadığı Mevsimlerinde Çok Yitirilmişliklerin Var, 
Kaybedilmişliklerin… 
Yüreğinden Uzun Ahlar Geçirmeden, 
Gölgene Sancılar Çektirmeden, 
Yorulmadan, 
Nefessiz Kalmadan; 
Yaşanmamışlıklara İnat; 
Rüzgarın Kanatlarına, 
Uçurtmaların Kuyruğuna Tak Umutlarını... 
Dallarının Çoğu Kırılmış Olsa da; 
Kuruyup Düşen Yaprak Misali, 
Kaybolup Gitme Sonsuzlukta...
Hadi Gülümse! 
Gözlerinin İçi Gülsün, 
Dudakların Titremesin... 
Umutların, 
Düşlerin Darmadağın Olmasın, 
Saçlarına Yeni Aklar Düşmesin... 

Kimsenin Dokunamadığı Bir Yerdesin Şimdi, 

Olmak İstediğin Tek Yerde... 

Soğuk Bir Dünyada, 

Soğuk Bir Odada, 

Gerçekle Hayal Arasında... 

Kentin Tüm Yalnızlığını İçinde, 

Gördüklerin, 

Göreceklerinden,

Yaşadıkların, 

Yaşayacaklarından Fazla... 

Tükettin Artık Gözyaşlarını... 

Sert Esen Rüzgarlarda Yönünü Kaybetmeyecek, 

Kıyılarının Tenhalarında, 

Umutsuzluğun Artarak Büyümeyecek... 

Yağmurlar Yağmayacak Karanlığına... 

Düştüğünde Hemen Doğrulacak, 

Geçmişinde Geleceğini Kaybetmeyeceksin...

Özgür Bıraktın Ya Yüreğini? 

Uçurdun Ya Tüm Kederlerini?

Yitirdiğin Her Şeyin Anlamı Var Artık, 

Yaşadıklarının da...

Olmadıysa Bir Sebebi Vardır... 
Elbet Bir Gün Acıların Dönüşür Mutluluğa...