Hükümsüzdür!

Geçmiş Zamanlarda Sevgi Hazineydi, 
Sevgisizlik İse Işıksız Mabet... 
Sevgi Kanattı,
Sevmek İse Mesafelere Meydan Okumak... 
Koşulsuz Sevgi Sihirli Anahtardı, 
Yürekte Demlenmemiş Sevgi İse Hamlık... 
Sevgi; 
Vicdan İle, 
Merhametle İle Temizlenirdi, 
Yürek; 
Kibir, 
Nefret, 
Hasetle Kirlenirdi...  
Çünkü Bir Kalbi Fethetmek, 
Dünyaya Hükmetmekti... 

Bazı İnsanlar Geceydi, 
Bazıları İse Gündüz... 
Bazı İnsanlar Yalnızdı, 
Bazıları ise Fazla Kalabalık... 
Bazı İnsanlar Yaraydı, 
Bazıları İse Merhem... 

Susmak Bir Lisandı, 
Suskunluk İse; 
Bazen Yıkım, 
Bazen Çözüm... 
Nedensiz Susmak mı?
Zulümdü! 
Sabır mı?
Çok Uzun Bir Yürüyüş Yoluydu... 

Beklemenin Rengi Var mıdır?
Özleyen Kalpteki Sancının?
Müebbet Yiyen Duyguların?
Alındaki Hüzün Çizgilerinin?
Yalnız Anıların?

Ah!  
Ne Çok Yaralı İnsan Var... 
Yaraların Acısı Ne Azalıyor, 
Ne de Bitiyor... 
içlerindeki Köz,
Ömür Boyu Tütüyor... 
Oysa Önceden,
Her Sesin Bir Yankısı, 
Her Karanlığın Bir Işığı Vardı... 
Coşkularımız Tedirgin, 
Sevinçlerimiz Bezgin Değildi... 
Çiğnenmeden Yutulmazdı Umutlar... 
Geri Dönüş Artık Mümkünsüzdür... 
Maalesef, 
Sevmek Eyleminin İçini El Birliği İle Boşalttık, 
Hükümsüzdür!