Kendime, Kendimden, Kendimce

 Bazen Ne Yaparsan Yap Olmaz, 
Sevilen Hep Yerini Yadırgar... 
Sonra Anlarsın, 
Soğuk Yüreğinde Buz Tutan Sevgini Almaya Gidersin... 
Uykusuz Kaldığın Gecelerini, 
Kırılan Hayallerini Ruhu Bile Duymaz... 
Ve Pişmanlıklar Sessiz Olur... 
Sorular İçinde Cevapsız Kalır... 
Çığlıklar Duvarlarda Yankılanırken, 
Acaba Dersin; 
Bir Hayale Aldanıp, 
O Hayale Kanmaya... 
Emek Verip Büyüttüğün Sevgiye Günden Güne Bağlanarak, 
Onu Canın Sanmaya Değmez miymiş?! 

Acaba Dersin; 
Uykuları Haram Kılıp Geceye, 
İsmini Dilde Hece Etmeye, 
Ruhun Can Çekişip Önüne Düşmesine, 
Yıldızlar Düşerken Geceye, 
Kalbi Dağlamaya, 
Düşe Kalka Dallara Tutunup, 
Sürünmeye Değmez miymiş?! 

Acaba Dersin; 
Oturup Bir Köşede Ağlayarak, 
Avazın Çıktığı Kadar Haykırarak, 
Akıttığın Her Damla Gözyaşını Hayallerle Süsleyip, 
Uğrunda Harcadığın Zamana, 
Deli Bir Fırtına Gibi Yaşıyorken, 
Denizlerde Dalgalanmaya Değmez miymiş?! 

Unutma!
Bencil Olan Bir Kişi Sadece Kuruntularıyla Yaşar... 
Her Nefeste Biraz Daha Kimliksizleşmeye Gerek Yok! 
Dizlerinin Üzerine Çökmüş Keşkelerle, 
Göğsünde Sancılı Rüzgarla, 
Dilinde Tamamlanmamış Sözcüklerle, 
Kalbinde İmkansızlığın Korkusu İle Yaşamaya Gerek Yok! 
Bil ki,
Dilin Öldürdüğünü Kalp Yaşatamaz... 
Dilinle Öldür Hakkedenleri... 
Kefensiz Göm Yüreğine... 
Sen Dengeni Sağlamak, 
Düşmemek Zorundasın... 
Çünkü Sen, 
Birilerinde Seçenek Olmayacak Kadar Özel Bir Kadınsın! 

Olur Ya! 
Belki bir Gün Yüreğinde Batmayan,  
Bir Bakışına Şiirler Yazacağın, 
Gülüşüne Şarkılar Besteleyeceğin,
Bakışı Geceye Yıldız Saçan, 
Gülüşü Fırtınayı Dindiren,
Sesi Nağmelerde Yankılanan; 
Canı Canına... 
Kalbi Kalbine... 
Nefesi Tenine... 
Ruhu Bedenine... 
Sevgisi Yüreğine Helal Olan Biri Çıkar Karşına... 
Yokluğu İçini Kanatan Yara, 
Varlığı Ömre Bedel Sevda Olur... 
Omuzlarının Yorgunluğu,
Dilinin Güçsüzlüğü Geçer, 
Suskunluğunun İçindeki Ses Olur... 

Gecenin Demine Emanet Etiğin Gözlerin Hala Islak mı Senin?! 
Takvimlerden Yıllarını, 
Dilinden Dualarını Alıp Gitseler de, 
Gözlerinin İçinde Çiçek Açmayı Durmuş Baharları Görmüyor musun? 
Bakışlarından Yıldız Toplamak, 
Sesinin Buğusunda Dans Etmek Senin de Hakkın 
Anlamıyor musun! 
Hayatla Yaşam Arasında Kaybolmuş Seni Tekrar Hayata Döndürür mü Bilemem Ama, 
Bil ki İnsana Tek Kendisi Şifa Olur... 
Dilin Ayrılığın Ayazında, 
Gözlerin Kaygılı,
Ayakların Kararsız Olmasın... 
Hadi,
Yüreğindeki Kuşların Kapılarını Aç... 
Saçlarını Bırak Rüzgara... 
Saçaklarından da Olsa Tutun Hayata... 
Bil ki Umutların Huzuru Getirecek Sana... 
Ve Sen Sen Ol;
Seni Hak Etmeyen Hiç Kimsede Varlığını Bırakma!