Herkesle ve Herşeyle Savaşım Bitti!

Bir Zamanlar Maviydi Bulutlar, 
Yıldızlar Masal Gibiydi... 
Sonra Bir Rüzgar Esti, 
Gökyüzü Griye Boyandı, 
Yıldızlar Kayboldu... 
Zaman Durdu, 
Mekan Kayboldu... 
Belki Yarım, 
Belki de Yarınsızım Ama; 
Bir Gülüş Hasretin Yükünü Hafifletir mi? 
Geçmişin Yaralarını Sarmaya Yeter mi? 
En Derinden, 
En Umutsuz Yerden Yankılanan, 
Sessizliği Orta Yerinden Bölen Ses Kimin? 
Sakın Kimse Bana Seviyorum Demesin! 
Öpmesin, 
Koklamasın Saçlarımı! 
Koymasın Elini Soluma! 
Kokusu İşlemesin Hücrelerime! 
Yüreğimde Bir Ömür Tutunmasın! 
Yaralarımı Sevgiyle Sarıp, 
Aşkıyla İyileştirmesin! 
Yağmur Olup Serpilmesin Toprağıma... 
Cemre Olup Düşmesin Yüreğime...  
Nefes Olup Dolmasın Ciğerlerime! 
Tüm Ezberlerimi Bozdurup; 
Bana Sevmeyi, 
Bana Özlemeyi, 
Bana Kendimden Vazgeçmeyi Yeniden Öğretmesin!
İçimdeki Deli Tayın Başını Okşayıp Şahlandırmasın! 
Ki!
İçimde Ölen Şeyler Canlanmasın! 
Yüreğimin Saçları Dağılmasın!
Gülüşüyle Ölüp Ölüp Diriltmesin! 
Ki! 
Gecenin Karanlığında Tutuşan,  
Yanan,
İnleyen Bir Nağme Olmayayım! 
Bir Çığlık Gibi Düşmesin Acısı Soluma... 
Uyku İle Aramda Mesafeler Olmasın... 
Boğazımda Yokluğu Kalmasın...
Öpüşünün Ateşini Dudaklarımda Bırakan, 
Kimliksiz Bir Ölü Olmasın!
Ki! 
Ben,
Kimliksiz, 
Kefensiz,
Tabutsuz Bir Cenaze Olmayayım...
Dudak Kıvrımlarıma Solgun Gülüşler Yerleştirerek,  
Özlemin Saçlarını Yolup, 
Hasretin Dilini Burmayayım! 
Çünkü Ben Avutmuyorum Artık Ellerimi... 
Yaşlı Gözlerimi... 
Yorgun Yüreğimi... 
Sıradan Yaşıyorum Hayatı... 
Ne Çalan Telefonlara Anlamlar Katıyorum, 
Ne de Gelen Mesajları Umursuyorum...
Ne Ceplerimde Umut Taşıyorum,
Ne de Dilime Keşkeler Yerleştiriyorum... 
Artık Kimseye de Acımıyorum!
Hak Edene Hak Ettiğini Yaşatıyorum... 
Üzeni Üzüyor,
Kıranı Kırıyor,
Gideni Unutuyorum... 

İnkar Etmiyorum Bendeki Yerlerini,
İnkar Edemiyorum İçimdekileri... 
Kime Ne Her Gece, 
Her Sabah, 
Her Gün Batımında Umutla Bekleyişlerimden?!
Yüreğimde Saklayacak Kadar Sevişlerimden?!
Yaralarını Yaram Bilişimden
Acılarını Göğsüme Mühürleyişimden?!

Kime Ne Yüreğimin Dal Gibi Kırılışından?
Renklerin İçinde Renksiz Kalışımdan?
Yaşlı Gözlerimden,
Geçmemiş Yaralarımdan,
Dinmemiş Acılarımdan,
Saçıma Dolan Aklardan,
Karanlıklarda Kaybolan Umutlarımdan?

Kime Ne Bedenimde Çırpınan Kanatlardan?
Özlem Dolu Oyuklardan?
Terbiye Edemediğim Hasretlerden?
Dilimde, 
Duamda, 
Kalbimde, 
Yaramda Oluşundan?
Ellerinin, 
Yüzünün,
Teninin,
Kokusunun, 
Ruhunun Benim Oluşundan?
Her Gece Düşlerime Saklayışımdan?
Yarınlarımda, 
Umutlarımda,
Bir Kez Olsun Ağlatmayışımdan?

Kime Ne Yüreğimin Sahiline Vuran Dalgadan?
Beni Benden Alan Gölgeden?
Gözlerime Düşen Yıldızlardan, 
Ellerimde Titreyen Rüzgarlardan,
İçime İşleyen Yangından?
Hecelerimde, 
Nefesimde Yankı Bulan Nefesten, 
İlmek İlmek, 
Nakış Nakış, 
Nağme Nağme Bir Yanımın Aşk,
Bir Yanımın Hasret,
Diğer Yanımın Sevda Oluşundan Kime Ne?!

Hani İnsan En Büyük Cezayı Kendine Keser Ya?
Yürüdüğüm Bu Yolda Bazen Tökezlesem de, 
Tuvalimde Biten Renklere İnat Kabulleniyorum Her Şeyi... 
Kırıldım, 
Evet Ama Hala Ayaktayım!
İçimde Büyüttüğüm Direnişle,
Acıları Susarak Sevmeyi Öğreniyor, 
İçimde Sessiz Bir Kırgınlık Olsa da; 
Hayaldi Bitti... 
Gitmesi Gerekti Gitti... 
Bitmesi Gerekti Bitti Diyor; 
Yaşamaya,
Nefes Almaya Devam Ediyorum... 

Acı mı?
Yerinde! 
Sessizlik mi?
Yerli Yerinde!
Benim Herkesle ve Herşeyle Savaşım Bitti... 
Herkes İstediği Yere Gidebilir,
Yüreğini İstediğine Verebilir... 
Nasılsa Feryadı Yok!
Duyanı Yok! 
Devası Yok!
Anlamsız Artık Her Şey... 
Akşamlar mı?
Daha Acımasız! 
Tek İstediğim Biraz Dinginlik,
Biraz Nefes,
Ve İçimde Dinmeyen Fırtınalara Bir Mola!