Yaralarımı Uyuttum!

Bedenim Öyle Yorgun ki, 
Öyle Bitkin ki Yüreğim, 
Sadece Susmakla Yetiniyor... 
Ruhumun Duvarlarında; 
Her Nefes Bir İnilti, 
Her Adım Bir Çöküş, 
Her Hece Bir Eksiklik... 

Zaman Geçiyor, 
İnsanlar Değişiyor, 
Her Şey Değişiyor, 
Ama Biraz Eksilerek, 
Ama Biraz Yiterek... 
En Kötüsü de, 
Bunu Kimse Fark Etmiyor... 

Ömrüm Geçtikçe Çok Şeyden Geçtim... 
Vazgeçtiklerim de Vardı, 
Kaybettiklerim de... 
Her Biri Bir İz Bıraktı, 
Her Biri Beni Değiştirdi... 
En Çok Anlattığım Yerlerimden Susturulduğum İçin, 
Artık Kendimi Kimseye Anlatmıyorum... 
Ne Kalbimden Geçenleri Birileri Okuyabiliyor,  
Ne de Ruhumun Sesini Duyabiliyor...
Çünkü Herkesin Acısı Kendine Büyük, 
Herkes Kendi Yorgunluğuyla Baş Başa... 
Bir Sözle Kırılanları, 
Bir Hatayla Kaybolanları, 
Çıkarı Bitince Arkasını Dönenleri, 
Geçmişte Bıraktım...
Kalbi Dar Olanları Dünyama Sığdırmaya Çalışmıyorum... 
Çünkü Altında Önce Ben Eziliyorum... 
Sarılıp Kendi Yalnızlığıma, 
Üşüyen Yanıma Yalancı Bir Sevda Sardıkça,
Her Sabah Odama Güneş Yerine, 
Karanlık Bir Acı Uyanıyor... 

Kalemim Yoruldu Artık... 

Her Mısrada Biraz Kırgınlık Var... 

Ne Tamamen İyileşmiş,

Ne de Tamamen Kaybolmuşum... 

Yıllarca Yarım Kalmış Cümlenin İçinde,

Yaralarımı Uyutmuşum... 

Ayakta Kalan Bedenim Değil,

Dua Eden Yüreğim... 

Ben Güçlü Değilim,

Sadece Alıştım Acıya... 

Belki Bu Kırgınlıklar, 
Yeniden Başlaman İçin Bir Fırsattır... 
Yıkıldığın Yerden Daha Sağlam Kalkmam İçin Bir Adımdır... 
Daha Sağlam, 
Daha Gerçek Kırıldığım Yerden Yeniden Şekil Alabilirim... 
Doğru Olan Ne?
Doğru Olan!
Hak Etmeyenleri Geride Bırakmaktan Geçiyor... 
Bunu Kendime Unutturmuyorum! 

Yol Bitmedi... 
Yola Devam Etme Gücünü Kendimde Buldukça, 
İçimdeki Umut Hiç Eksilmeyecek... 
Rabbimin Rahmeti Çok Derin, 
Kudreti Çok Güçlü... 
Biliyorum ki Rabbim Ruhumu Huzur Kıyısına Ulaştıracak... 
Ben Sadece Ondan Medet Umuyorum...