Bu Son Sonbahar!

Yine Yaprak Dökümü... 

Yine Esecek Ilıktan Soğuğa Rüzgarlar Yüreklere! 

Yine Dökecek Yaşları Yavaş Yavaş Gözlere... 

Yine Yaprak Dökümü... 

Dağlar Yine Dumanlı Olacak, 

Bulutlar Hüzünlü! 

Yine Hazan Mevsimi...

Yine Ayrılıklar Başlayacak, 

Ya da Ayrılıklar Hiç mi Bitmeyecek?

Yine Hazan Mevsimi...

Kaç Düş Daha Uğurlanacak Yalnızlıklardan?

Kaç Kelime,  

Kaç Cümle Birleşecek Sayfalarda?

Kaç Mısra, 

Kaç Satır Yarım Kalacak?

Eksik Kalan Kelimelerin Kaçı Karanlığı Çağıracak?

Kaçı Geceyi Bekleyecek, 

Kaçı Güneşi?

Bu Son Sonbahar!

Yıllar Eskidi...

Zaman Eridi...

Her Yer Karanlık... 

Hayat Durmuş...

Yaprak Kıpırdamıyor...

Her Yer Boş...

Her Yer Gece Yarısı...

Bazen Her Şeyi Bir Damla Gözyaşı Anlatır, 

Bazen de Bir Kelime... 
Bazen Bir Anı Bir Ömür Kokar, 
Bazen de Bir Daha Yaşayamayacağını Hisseder İnsan İçinde Bulunduğu Anı... 
Bazen Şair Olur İnsan Tek Bir Cümle Kuramaz, 
Bazen Birçok Cümle Kurar Şair Olamaz... 
Bazen Yaşadığını Daha Çok Hisseder İnsan, 
Bazen de Yaşadığını Tamamen Unutur... 
Bazen Susar İnsan, 
Dudakları Çatlar Susuzluktan... 
Bazen Söyleyecek Çok Söz Varken Bile Susar İnsan... 
Bazen Dolar İnsan Kimse Anlamaz, 
Bazen Herkes Anlar, 
Kendisi Kendisini Anlamaz... 
Yalnızdır Bazen İnsan, 
Yalnız Bakar Dünyaya... 
Bazen Bir Şey Kopar Gelir İçinden, 
Ta Yüreğinin Derinliklerinden, 
Anlatamaz... 
Bazen Haykırmak İster Hiç Susmaksızın... 
İçinde Fırtınalar Kopar, 
Sesini Çıkaramaz, 
Çığlıkları Ruhunda Kaybolur... 

Her İnsan Kullandığı Kelimenin Derinliklerinde, 
Kendi Özünü Akıtır Kağıda... 
Duygular, 
Hisler Damla Damla Birikir Bu Manada... 
Gönülden Çıkanların Manası, 
Sığmaz Olur Kağıtlara...
Duygular, 
Hisler Akar Gider Gönülden Gönüle... 
Ve Bir Gün Her Kelime Manasını Yitirir, 
Sığmaz Olur Hiç Bir Gönüle, 
Coşar Gider, 
Okyanus Olur...
İşte O An Her Şey Susar, 
Donar, 
Yok Olur...
Bütün Gönüllerden Çıkan Manalar, 
Birer Birer Hiç Olur...

Ömür Ne Zaman Biteceğini Bilmeden Yaşıyoruz...  

Ömre Sığmayan Hayatlarla Geçip Gidiyor Zaman...
Öyle Bir Boşlukta Kalıyor ki Duygular, 
O Acıdan Kurtulmak İçin Ölmek İstiyorsun... 
Ölümü O Acıya Tercih Ediyorsun... 
Hani Limandan Ayrılır Ya Gemi?
Uzaklara Açılır?
Öylece Ardından Bakarsın Ya Umutsuzca? 
Dallarından Dökülür Yaprakların... 
Solar, 
Kupkuru Olur... 
Çabalarsın, 
Tekrar Sularsın Ama,
Kurumuştur, 
Yeşermez Artık Senin Koklamak İstediğin Mis Kokulu Gülün...

Tüm Hayatın Bu Belkilere Bağlıdır Artık....
Sonra Belkiler de Tükenir, 
Hayaller Yıkılır,
Karanlığa Bürünür Tüm Yaşananlar... 
Artık Aydınlanmayacaktır Dünyan, 
Yeşermeycektir Yeni Umutlar, 
Yeni Hayallerin Işıkları Söner Tamamen, 
Kapanır Gözler, 
Ölüm Sessizliğine Bürünür Hayat... 

Akşamlar Bazen Alıp Götürür Seni...
Yalnızsındır Köşende... 
Ne Zaman Unutulduğunu Hatırlayamamak Acı Verir...
Söylemek İstediğin Çok Şey Olur Ama, 
Kilitlenir Boğazında Kelimeler... 
Keşkeler Çoğalır Ömründe... 
Uykuların Kaçar Senden, 
Hayallerin Arkasına Saklanır... 
Düşüncelerin Kalbine Tutsak, 
Kalbin Demir Parmaklıklardan Tuzak Olur... 
Artık Pusulan Hasreti, 
Saatin Yalnızlığı, 
Takvimler Sessizliği Gösterir... 
Vazgeçersin Renklerinden...
Kaybedersin Beyazını, 
Kaybedersin Kalbinde Yananın Kırmızıyı...
Sona Erer Tüm Zamanlar...
Biter Özlem Duyduğun Gelecek... 
Bitti Kendini Kandırmaların,
Biter Artık Hayallerin... 
Kaparsın Gönül Sayfalarını...
Birgün Daha Büyürsün Kendinde...
Bir Adım Daha Yaklaşırsın Bulmayı Umut Ettiğin Kimliğine... 
Uçurumlara Sürgün Edersin Düşsel Kırıklarını... 
Yokluğa Bir Adım Daha Yaklaşırsın...

Sil Baştan Başlamaya Niyet Ettiğim Ömrümün Sonundayım...
İçimde Birbirine Karışan ve Durulmayı Bekleyen Duygular Var...
Her Seferinde Mutluluklarıma Galip Gelen Hüzünlerim Var...
Her Şey Hayal Kırıklığı İşte...
Geçmişim...
Yaşadıklarım...
Gözlerimin Yaşı,

Hep Hayal Kırıklığı...
Bir Boşluk İçimde ki, 
Tahammül Edemediğim Karanlık Çıkmaz...

Çok Şeyler Anlatan Bir Sessizlik Var Havada...  

Geçen Her Saniye Çok Şey Anlatıyor... 

Yüreğimde Bir Kuş Var Çırpınan, 

Çırpınındıkça Kanatları Canıma Değen, 

Değdikçe Canımı Çok Yakan, 

Yaktıkça Acıtan... 

Hava Bulutlu, 

Tıpkı Duygularımın Üstüne Çöken Bulut Gibi... 

Karmaşık Duygular İçindeyim Bugünlerde... 

Bedenimi Sarmışcasına Hissettiriyor Kendini... 

Sanki İçimde Yine Çıkmazlara Girecekmişim Gibi, 

Korkular Sarıyor Bedenimi... 

Bedenim Git Gide Direncini Kaybediyor... 

Birşeyler Yazmak Zor Geliyor Artık... 

Yaşamak Görmekten Daha Zor Birşeyleri... 

Yoruldum Kendimi Anlatmaktan... 

Herşey Öyle Büyüyor ki Gözümde, 

Gittikçe Küçülüyorum...

Uyuyup, 

Hiç Uyanmamak İstiyorum... 

Çekip Gitmelerle Dolu Hayat...

Her Seferinde Mutluluğu Yakaladığını Düşünürsün,  Ama Sonra Herşey Yine Aynı...

Ve Artık "Ben Gitmeliyim" Dersin, 

Emin Olamasan da, 

Kararsız Kalsan da...

Üç Yanlışın Bir Doğruyu Götürmesi Gibi, 

Sen de "Gitmem En Doğrusu" Dersin...

Bu Son Sonbaharım, 
Bu Son Dallarımın Kuruyuşu, 
Ve Bu Son Yaprak Döküşüm...
Bir Daha Göremeyeceğim Yazları, 
Ardından Gelen Sonbaharı, 
Ve Son Nefesimi Verdiğim Kışları...

Vakit; Daha En Başından Kaybedilmiş Bir Geleceğe Yolculuk Vakti...