Her Şey Karışık!

 Bugün İçimde Her Şey Karışık... 
İçim Yanlış Çözülmüş Bir Bulmaca, 
İçim Yaralı Bir Kuş, 
İçim Bir Haykırış, 
İçim Binlerce Ağlayış... 
Alacakaranlık Gibiyim... 
Gözlerimde Hala Gün Doğmamış; 
Hala Tedirginim, 
Hala Hüzünlü... 
Yüreğimin Duvarlarına Çarpıp, 
Geri Dönüyor Söylemek İstediklerim... 
Konuşamadıklarım Var... 
Anlamlandıramadıklarım, 
Ateşler İçinde Yanıp, 
Küllendirmek Zorunda Kaldıklarım... 
Akıttığımız Gözyaşlarım Var, 
Akıtamadıklarım... 
Gözümün Gördükleri Var, 
Göremedikleri, 
Kulaklarımın Duyamadıkları... 
Bir Nefeslik Sigarayla Yazdıklarım Var, 
Yada Yargılanarak Yaşadıklarım...
Her Hüzünlü Şarkıda, 
Gözyaşlarının Yanaklarımı Islatması da Var Hatta... 

Mutlu Bir Maskenin Altında, 
Mutsuzluğumu Yalanlamak Var... 
Hayatın Bana Verdiklerine Karşılık, 
Benden Aldıklarıyla, 
Bir de Hiç Vermedikleriyle Yüzleşmek Var... 
Düşüncelerimi Kelimelere Saklayarak, 
Derin Sessizliğimin, 
Adını Bilemediğim, 
Varlığını Hep Hissettiğim Duygular Var... 
Satırlarda Geçtikçe Zaman, 
Ruhu Yetim, 
Bir O Kadar da Öksüz Hissetmek Var... 
Acısıyla, 
Üzüntüsüyle, 
İsmi Olmayan,
Anlatamadığım,
Söyleyemediğim,
Varken Yok,
Yokken Var Oluşlar Var... 

Bütün Kelimeler Anlamını Yitirdi Sanki...
Öyle Yitik Duruyorlar ki,
Öyle Anlamsız Çıkıyorlar ki İki Dudağımın Arasından, 
Sanki Konuşmak İçin Konuşur Gibiyim Şu Aralar.. 
Sürekli Bir Dalgınlık, 
Bir Yorgunluk, 
Bir Başıboşluk Hüküm Sürmekte...
Sözün Bittiği Yerde,
Dertlerimi Taşıyamadığı Zaman Dilimindeyim!
Tükendi Artık Umutlar,
Hayatın Anlamını Asılı Kaldı Bir An'ın Boşluğunda... 
Yüreği Sağır Edercesine Yaşanan Sessizlikte Boğuldu Duygular... 
Yaşamayı Biliyorsam Ölümü de Bilmeliyim, 
Korkmamalıyım...
Anlatamıyorum Kendimi...
Tükeniyorum!