Alıştım!

 Güz Yaprakları Gibi Dökülürken Canım, 
Kimse Görmesin, 
Bilmesin, 
Anlamasın Diye Karanlıkla Tanıştım... 
Karanlığa Alıştığım O Günden Beri, 
Sahipsiz Sorgularda Beklentileri Beklemiyorum... 
Sabah Olmuş, 
Akşam Olmuş... 
Güneş Doğmuş, 
Doğmamış... 
Yıldızlar Parlamış, 
Parlamamış... 
Her Gülüş Yarım Kalmış, 
Her Gece Sabaha Varmamış Fark Etmiyor! 
Ne Yana Dönsem Aynı Çöl, 
Aynı Bekleyiş Ya? 
Ruhumun Ayak Sesleri Acımın İzlerini Derinleştirdikçe, 
Alıştım Kalbimdeki Kanayan Yaranın, 
Beynimi Kemiren Derdin Gözlerimde Boşluk Oluşturmasına... 
Alıştım Parça Parça Kopuşlara... 
Bir Var Olup Bir Yok Oluşlara... 
Kayboluşlara... 

Gelecek Yok, 
Sadece Şimdiki An Var! 
Hiçliğin Sınırında, 
Bütün Acılarımı Bitirmek, 
Tüm Sıkıntılarımdan Kurtulmak İçin; 
Akşam Deminde, 
Penceremin Kenarında; 
Korkmuş, 
Ürpermiş Bir Şekilde, 
Birkaç Düğüm Daha Atıyorum Düşlerime... 
Ruhumun En İnce Yerine... 

Belki Zayıfım,
Belki de Savunmasız... 
Hüznüm Islatsa da Gözlerimi, 
İçime Akıtsam da Gözyaşlarımı, 
İç Çekişlerimin Öksüzlüğü Ruhumu Üşütse de, 
Korkmuyorum Ayazlardan, 
Gecelerden, 
Yarınsızlıklardan...