Dün Öldü, Sonrası Yok!

Bugünde Sabah Oldu! 
Bu Kaçıncı Gün? 
Kaçıncı Sabah? 
Bir Yerden Sonra Saymıyor İnsan, 
Belki de Korkuyor Rakamların Artmasından... 
Bu Aralar Yine Durgunum... 
Kafam O Kadar Dolu ve Karışık, 
İçimde Konuşan Şeylerin Sesi O Kadar Çok ki, 
Kendimi Dahi Dinleyemiyorum... 
Zor Geçen Bir Günün Yorgunluğu Var Üstümde... 
Kıyıları Koparılmış, 
Kelimelerin Eridiği Bir Denizde Gibiyim... 
Dört Duvar Arası Karanlık, 
Ağır Ağır Gözlerime Çöküyor Akşamın Karanlığı... 
Anlamsız Kelimelerin Esiri Olurken Kağıdım; 
Amaçsız, 
Bitkin, 
Donuk Gözlerim, 
Boş Bakışlarla Takılıyor Bir Yerlere... 
Karanlıklar İçinde, 
Kelimelerin Nefesine Dokundukça, 
Mevsimsiz Rüzgarlar Üşütüyor Yüreğimi... 
Kayboluşlar Büyüyor Ruhumda Gece Renginde... 
Bedenim Anlamı Olmayan Bir Hayatın Savrulmuş Külleri Gibi, 
Umut Işığını Yakamıyor Yüreğim... 
Suskunluğum Taşıyor Umutlarım... 
Geçmek Bilmeyen Zamanlarda, 
Yüreğine Keder Yağıyor... 
Neyi Beklediğimi, 
Nereye Koştuğumu, 
Zaman Beni Nereye Götürüyor, 
Neden Karanlıklardayım, 
Neden Acı Var Bedende, 
Neden Bu Gözyaşlarım, 
Kalınan Çaresizlik Niye, 
Bu Soruların Nedeni Bilmiyorum! 
Durmayan, 
Dinlenmeyen, 
Kış Gibi Donan, 
Sonbahar Yaprağı Gibi Solan, 
Anlamsız, 
Gereksiz Bir Satırlık Yazıyım Sanki!
Kaç Şafak Daha Sökecek?
Kaç Ay Işığı Çöpe Atılacak?
Sabah Oldu, 
Dün Öldü,  
Sonrası Yok!
Her Şey Üstüme Düştükçe, 
Az Kaldı Diyorum!
Üşüyorum Galiba Biraz!
Uyumak İstiyorum Alabildiğine!