Zamana Karşı Yol Almak mı!

Fazlasıyla Sınanandığım İçin Olacak, 
Dikiş Tutmuyor Hayatım... 
Canımın Çok Acıdığını Söyleyemeyecek Kadar Çaresizim! 
Her Şeyi Bir Kenara Bıraktım... 
Bitmeyen Gecelerde, 
Dinmeyen Yaşlarla, 
Her Gece Konuştum Yıldızlarla... 
Dertleştim Kara Bulutlarla... 
Sessizliği Sığınak Bilip, 
Duygularıma Kefen Biçip, 
Yetinmeyi Öğretiyorum Ruhuma! 
Hiçe Sayılmış Gururumu, 
Tozlu Raflara Mıhlayıp, 
Parmak Uçlarımda Sızlayan Kalbime, 
Isınmayı Öğretiyorum... 

Bir Günlüğüne Ben Olmadan... 
Hayata Benim Gözlerimden Bakmadan... 
Ayaklarımla Dik Yokuşları Tırmanmadan... 
Benim Gibi Düşünüp... 
Benim Gibi Yaşamadan... 
Gecenin Sessizliğine Söylediğin Şarkılar Karanlıkları Yırtmadan... 
Omzundaki Yükler Her Gün Biraz Daha Ağırlaşmadan... 
Sana Biçilen Ömrü, 
Kıyısından Köşesinden Kırpmadan... 
Elin-Kolun Öksüz Çocuklar Gibi Kırılmadan... 
Göğsünde Yaralar Açılmadan... 
Sözlerin Zincirlere Vurulmadan... 
Hücrelerindeki Ateş Kül Olmadan... 
Düşlerine Keder, 
Ellerine Yalnızlık Dolanmadan... 
Mevsimlerin Çarmıha Gerilmeden... 
Baharların Kendinden Vazgeçip, 
Sonbaharı Seçmeden...  
Tırnakları Avuçlarına Geçirilmiş Bir Yalnızlık Yaşamadan... 
Gözleri Körelmiş Gecelerde, 
Savrulan Nağmelere Takılıp Kalmadan...  
Köreltilmiş Duygularına Ayrılığı Ezberletmeden... 
Gecelerin Son Saatine Dek, 
Hıçkırıklarına Karışan Nefesin Tükenmeden... 
Körleşen Sevinçlere Boyun Eğmeden... 
Bir Şarkının Nağmeleri, 
Veya Şiirin Mısralarıyla Aşka Dokunup, 
Ellerine Sevmeyi Öğretmeden... 
Yüreğinin Korunda Kıvılcım Olmadan; 
Gecenin Gölgesinden Kaçmanın, 
Karanlığın Koynunda Yatmanın Ne Demek Olduğunu Anlayamazsın!