İçimdeki Mezar Taşları

 Kalbim Yok... 
Ruhum Yok... 
Tükettim Hislerimi... 
Öldüm Ben! 
Sesim Bile Çıkmadı Son Nefesimi Verirken... 
Tek Bir Hücremde Dahi Yaşamıyor Aşk... 
Son Rüzgarla Gitti, 
Sessiz Bir Çığlıkla Çırpınışlarımın Sonu Geldi... 
Sus! Koydum Dudağıma; 
Artık Kimseyi Hece Hece Anmıyor, 
Kimseden İki Kelime Beklemiyorum... 
Yaşama Savaşı Vermiyor Artık Yüreğim, 
Kavgasını Çoktan Bitirdim Gerçeklerimin... 
Ömrümün Sayfalarında Hayatıma Bir Sebep, 
Duygularıma Bir Neden Aramıyorum... 
Yaşadıklarımı Yargısız İnfaz Ettim, 
Kavgalarımın Dilini Kestim! 
Karanlık Bir Zindanda, 
Kendi İsteğimle Kendimi Esir Ettim... 
Anlam Veremediğim Bir Kabus Bu! 
Nefessiz Kalmak Gibi! 
Bazen Rüzgara Kaptırıyorum Kendimi, 
Bazen Yağmur Olup Toprağa Yağıyorum... 
Yükü Ağır,
Taşıması Zor Ama!
Canı Acıtan Can Parçaları, 
Ölümden Daha Çok Acıtıyor... 
Canıma Dokunmak, 
Canıma Yazmak Acının da Ötesi, 
Titretiyor Canımı...
Ah Bir Bilseniz!
Öyle Çok ki İçimdeki Mezar Taşları!