Duyguların Rengi

 Güneş Kimliksiz, 
Sahipsiz Bir Akşamın Yolculuğunda... 
Anıların Suskunluğunda Zaman... 
Havası Ağırlaştı Duyguların... 
Yer Soğuk, 
Toprak Islak, 
Eksik Sevmelere Açıldıkça Kapılar, 
Hasreti Sessizliğin Nefesine Bırakıyoruz... 
Duygular Kılık Değiştirmiş, 
Umutsuzluğun Pençesinde, 
Kendi Labirentinde Ruhlar... 
Tükeniyor İnsan Yok Oluşlar İçinde... 
Çaresiz, 
Bitap Kıvranıyor... 
Karışık Duygular Sabırları Zorluyor, 
Zincirler Yüreği Acıtıyor... 
Beşinci Mevsimin Ortasında, 
Mumlar Sönüyor, 
Yapraklar Üşüyor... 
Karanlıkla Aydınlık Arası Bir Yerde, 
Zaman Arkamızda, 
Ve Sonsuzluğun Aynasında... 
Akıp Giden Zamanda Kirlendikçe Umutlar, 
Mektuplar Yazdıran, 
Diyar Diyar Gezdiren Umutlarda Alınganlık, 
Kırılganlık Çoğalıyor... 
Ruha Uzanan Acımasız Eller, 
Umursamadan Kınayan Bakışlar, 
Tınısını Yitirmiş Sesler, 
Lime Lime Hayaller, 
Yaşamı Karanlık Bulutlarla Perdeliyor... 
Neydi Dünle Bugünü Ayıran? 
Takvimler mi, 
Duygular mı? 
Neydi İnsanları Acıtan? 
Kimdi Gidişlere Alkış Tutan? 
Dillerden Dökülen Sözler mi, 
Bekleyişe Boyun Eğişler mi? 
Düşündükçe Biraz Daha Artıyor İçimdeki Kaygılar... 
Kalbe Vurulan Paslı Kelepçelerden, 
Pencere Arkasına Mıhlanan Yaşamlardan, 
Işığı Kararmış Umutlardan, 
Duvarlarına Keder Asılmış Odalardan, 
Kanatları Kırık Arzulardan, 
Boşluğa Sallanan Ellerden, 
Mesafeler Açıldıkça Büyüyen Çığlıklardan,
Gecenin Karanlık Gözlerinde Ayrılığı Ezberleyenlerden, 
Mısrasız Şiirlerden, 
Melodisiz Türkülerden, 
Umuda Bağlanan Umutsuzluklardan, 
Yüreğin Derinliklerinde Güneşi Batıranlardan,  
Gecenin Göğsünde Uyanılan Sabahlardan, 
Kalbini Döven Dalgalarla Alabora Olanlardan, 
Dokunmaktan,
Dokunulmaktan Korkan Ellerden, 
Çiçekleri Çalınmış Bahçelerden,  
Güneşin Girmediği Sokaklardan, 
Göğün Gürültüsünden,  
Çakan Şimşeklerden Korkuyorum!
Çünkü, 
Sonu Olmayan Yolculuklarda Alın Yazısı Nasıl İdare Edilir, 
Geceye Akan Gözyaşları Nasıl Kurutulur,  
Umutların Kanaması Nasıl Durdurulur Bilmiyorum!

Vasiyetim Olsun!

Rengini Yitirmiş Olsa da Geceleriniz, 
Bilin ki; Bitimsizdir Hayaller... 
Dilerim ki Yüreklere Atılmış Düğümler Kolayca Çözülsün... 
Anılar Akıldan Silinmesin, 
Düşler Sahibini Terk Etmesin... 
Yitirilen Sıcak, 
Sımsıcak Düşler Gerçekleşip Geri Dönsün... 
Duman Olup Savrulun Dağlarına, 
Deli Deli Yağın Ovalarına,
Ki,
Sağır Kelimelere Gizlenmesin Duygular... 
Dünler, 
Bugünler, 
Yarınlar Üstünüze Yıkılmasın... 
Her Gün Devleşen Yalnızlıklarda, 
Artmasın Suskunluğuz...
Soluksuz Kalmasın Heceleriniz... 
Duygularınızın Rengi
Duyduğunuz Seslerin Ahengi Değişsin...
Bırakın Aksın Tersine Nehirler...
Boğazındaki Düğüm, 
Kulağında Yalnızlık Sesi Yok Olsun...

Biliyorum,  
Kiminle Konuşsanız Aklınız Düğümleniyor... 
Umutlarınız, 
Düşleriniz Toprağa Gömülüyor... 
Unutmayın,
Geciktikçe Sabahlarınız, 
Kaderine Boyun Eğecek Duygularınız,
Elinizden Alınacak Sevmeleriniz... 
Bilin ki; Uykusuzluğunuz Hasret Kokan Düşlerinizdendir... 
Gem Vurmayın Hayallerinize ki,
Kulaç Atabilsinler Geceye... 

Biliyorum, 
Çok Sözünüz Var Söylenecek... 
Özleminiz Var Tazelenecek... 
Karanlıklarınızı Karanlıkla Sınamayın... 
Ne Karanlığın İniltisinden,
Ne de Umutsuzluğun Sesinden Korkmayın... 
Tutun Ellerini, 
Nefesi Olun, 
Gönlüne Dolun, 
Hayatı Birlikte Soluyun... 
Ertelemeyin Sevdanızı...
Eksilmeden, 
Eksiltmeden
Yalnızca Onda Kalın...
Susma Vakti Değil...
Vakit Sebepsiz Susuşları Durdurma Vakti... 
Daha Fazla Anlatmaya Gerek Var mı?
Vakit Diyorum,
Vakit Suskunluğa Silah Sıkma Vakti... 

Aşk mı?
Aynı Dili Konuştuk,
Aynı Dünyada Yaşadık Ama,
Sormadı Bende Bahar Var mıdır,
Gönül Bahçemde Çiçek Açar mı... 
Aşk mı?
Bana da Geldi, 
Tadını Bıraktı... 
Sonra Kılık Değiştirerek,
Yolları Bitimsiz,
Uzun Bir Yolculuğa Çıktı... 
Ah!
Kim Bilir Şimdi Kaç Hüzne Tanık Oluyor Gölgesi!