Kendimin En Acımasız Düşmanı Benim!

Gönül Kalemim İçimin Karmakarışıklarda Öyle Yorulmuş ki, 
Hak Etmeyenleri Yazma Telaşından Vazgeçmiş... 
Canım O Kadar Yanmış ki Yaşadıklarımla, 
Sol Yanımı Kayıplara, 
Umutlarımı Gelmezlere Satmışım... 
Yol Vermişim En Büyük Dertlerime, 
Yüreğimin Taşıyamayacağı Yüklerime... 
Acılarıma, 
Umutsuzca Tutunduklarıma, 
Başıboş Duygularıma, 
Sonu Olmayan Sızılarıma Yol Vermişim... 
Kimseye Yorulduğumu Belli Etmiyor, 
Ümitsizliğime Ortak Aramıyorum... 
Varlığımla Mutlu Edemediğimi, 
Yokluğuyla Baş Başa Bırakıyorum... 
Yıkılan Umutların Telafisi Olmaz Ya? 
Kızmıyorum, 
Öfkelenmiyorum Kimseye... 
Yargılamıyorum Artık Hiçbir Şeyi; 
Sorgulamıyorum Gözümdeki Yaşları, 
Kalbimin Sızılarını, 
Sevgiden Başka Merhem Olmayan Yaralarımı... 
Hatayı Kendime Yükledim, 
Anlatmaya Çalıştıkça Nasılsa Kimselere Anlatamayacak, 
Ne Kadar Acı Çektiğimi Kimselere Duyuramayacağım.... 
Bunun İçin Hayatımdaki Olumsuzluklarla Yaşamayı Öğrendim... 
Geçen Zamanın Geri Gelişi Hiç Yok, 
Gideni, 
Gitmeyi Dahi Göze Alanı, 
Hayatıma Bir Daha Sokmaya Niyetim Yok!
Ne Kırgınım, 
Ne de Dargın... 
Geç Kaldığım Mutluluklara Takılmıyorum Artık… 
Ne Gidenin Hesabındayım, 
Ne de Olmayanların Derdinde... 
Ne Geldiyse Başıma Kendimdendir... 
Ruhuma Kara Kışı Yaşatmayı Seçen, 
Yüreğimden Damlayan Her Kederin Nedeni Benim... 
Kabul Ediyorum, 
Kendimin En Acımasız Düşmanı Benim! 
Suçlu Aramama Gerek Yok,
En Büyük Suçlu Benim!
Yalnızlığın Koynunda Kendimi Buldukça, 
Yaşamanın Bedelini Öğrenen de Benim... 
Yıkıldıkça Ayakta Durmasını Öğrendim... 
Değer Verdiğim İnsanların Gözünde Hiçleştikçe
Buldum Kendimi... 
Ne Çok Özlemişim O Saf Hallerimi, 
Çocuksu Yanlarımı, 
Ufacık Şeylerden Mutlu Oluşlarımı... 
En çok da Akılsızca Harcadığım Yılları, 
Kaybettiğim Dik Duruşumu Özledim... 
Her Şeye O Kadar Uzağım ki, 
Ne Zamanı Geri Alabilir, 
Ne de Bir Şeyleri Düzeltebilirim... 
Zor Olsa da Bir Yol Tutturmuş Gidiyorum... 
Sonunu Dahi Merak Etmeden,
Sorgulamadan Yaşıyorum... 
Artık Umursamıyorum,  
Günden Güne Alışıyorum Bu Duruma... 

Hayat Sabrın Sınandığı Bir Liman, 
Her Adımı Bedellerle Dolu... 
Bir Kere Kaydı mı Ayağın Bu Yolda, 
Yastığa Koydurtmaz Başını... 
Bazı Şeylere Yıkıla Yıkıla Alışıyor İnsan,
Nefes Aldıkça En Zayıf Yerinden Sınanıyor... 
Hayat Bu İşte, 
Beklentiler Bittiğinde,
Herkes Unutulup Bir Köşeye Bırakılıyor... 
Hayat Bu İşte,
Kurduğun Ne Varsa Yıkıyor,
Sevgileri Bitiriyor, 
Her Gün Damla Damla
Yüreğimiz Kanamaya Mahkum Ediyor... 
İşte Bu Yüzden Bana Ağır Gelen, 
Acı Veren Her Şeyi Söküp Atım Üzerimden... 
"Yalnızlık" Artık Daha Güzel Geliyor Kulağıma... 
Belki Bir Faydası Yok Ama,
Zararı da Olmuyor... 
Yalnızlıktan Üşüyen Hisleri Kabullenmek,
Geceleri Yüreğine Küs Yatıp, 
Gündüzleri Gözlerine Dargın Kalkarak,
Kendinden Gözyaşlarını Gizlemek, 
O Kadar da Zor Olmuyor... 

Hayattan Çok Şey Öğrendim... 
Çok Şey Borçluyum Ona... 
O Olmasaydı Nereden Bilecektim Vefasızlığı... 
Çalmasaydı Gülüşlerimi,
Nereden Bilecektim Her İnsana Güvenilmeyeceğini... 
Birazcık Özlemeye Kalksam,
Hevesimi Kursağımda Bıraktı...
Birazcık Hayal Kursam,
Elleri Yüreğimin Yakasına Yapıştı... 
O Kadar Alıştım ki Kalbimin Sızılarına,
Kulak Asmıyorum Sevmelere Uzak, 
Mutluluğa Irak Oluşuma... 
Geriye Dönüp Bakmanın Ne Anlamı Var ki?
İnsan İşte,
Nasip Çizgisini Aşamıyor,
İnsan Diyorum,
İnsan,
Nasibinden Fazlasına Sahip Olamıyor... 
Düşlediklerin Yoksa Nasip Çizginde,
Kendine Acı Çektirerek Düşlediklerini Var Edemiyor... 
Hadi Şimdi Kendini Kandır, 
Tabi Kandırabilirsen!

Şimdi Hiç Bilmediğim Bir Yoldayım... 
Sonunu Düşünmüyor, 
Merak Dahi Etmiyorum... 
Hangi Zorluklar Beni Nerede Bekliyor, 
Zaman Neyi Gösteriyor, 
Biçbir Fikrim Yok... 
Belli ki Hala Zamanın Kapatamadığı Sayfalar Var... 
Rüzgar Kime, 
Ne Taraftan Esecek, 
Nereden Bileyim ki!

Ah Yükünü Bilmeden Gönlüme Yüklediklerim, 
Ruhuma Dinletemediğim Yalvarışlarım, 
Ah Kendi Mezarımı Kazıyan Ellerim;
Ben Diyorum,
Ben,
Kendime O Kadar Dargınım ki Bu Aralar... 
Kendimden Buz Gibi Soğuyorum!