Mekanınız Cennet Olsun Hayallerim

 Benliğimiz, 
İçimiz, 
Dışımız, 
Her Şeyimiz Üzüntü... 
Şehrin Ruhsuz Sokaklarında, 
Çilekeş Kaldırımlarında, 
Bulamayacağımızı Bile Bile, 
Avuç İçlerimizde Birşeyler Arıyoruz... 
İçimizdeki Kasırgalar, 
Bağ Bozumları, 
Talanlar, 
Hep Sessiz, 
Hep Sedasız, 
Ve Yalnız... 
Bir Yerlerde Bir Şeyler Kırılıyor, 
Biz Bunun Farkındayız... 
Hayat Gönlümüzün Hasret Mumlarını Söndürdükçe,  
Kalbimize Bıçak Sapladıkça, 
Sevgi Sürgünlerimizi Koparıyor... 
Mutsuzlukla Besliyor… 
Hiç Umursamadan Fermanımızı Yazanlardan, 
Sıcaklığına Sığındığımız Tenlerden, 
Bizi Isıtan Yüreklerden; 
Sesi Nefesimiz, 
Elleri Hasretimiz, 
Dudakları Tesellimiz, 
Şiirlerde Mısralarımız, 
Resimlerde Rengimiz Olanlardan Kopartıyor... 
Keşke Böyle Olmasaydı... 
Yarınları Yaşamak Varken,  
Dünlerde Kalmasaydık... 
Hayallerimizin Üstü Kefenle Kapatılmasaydı... 
Anlayabilselerdi, 
Düşünebilselerdi, 
Durdurabilir, 
Engel Olabilirdiler Bu Tufana... 
Yapraklarımız Sararmadan, 
Yetişebilirlerdi Can Kaygılarımıza... 

Düşündükçe Yitirdiklerimi, 

Odamdan Dışarı Çıkmıyorum... 

Çekmişim Perdeleri, 

söndürmüşüm Lambaları... 

Yağmur Yok, 

Rüzgar Yok, 

Gece Yok, 

Gündüz Yok... 

Hayat YokuşundaVYenildiğimi 

Eskidiğimi, 

Eksildiğimi,

Kimsesiz Yarınları, 

Uzak Olmuş Yakınları Hissediyorum... 

Yarım Kalmıştı Saatler, 

Karmakarışık Mevsimler İçinde 

İki Duvar Arasında Sıkışmış Yalnızlığım... 

Dünya Durdu,

Akrep Kovalamıyor Yelkovanı... 

Saat Olduğu Yerde Donmuş... 

Zaman,

Mekan Önemli Değil... 

Kelimeler Büyütüp Yıllarca, 

Söylenmemeye Esir Edip,

Sonra Vazgeçmek Varmış... 

Sanki Hiç Var Olmamışlar Gibi, 

Duygularımın Zincirlerini Çözdüm... 

Prangaları Hayallerime Bağladım... 

Durmadan Yanan Ateşin Küllerini Topladım... 

Bir Gün Bende Yorulacağım Tek Başıma Yürümekten... 

Ellerim Üşüdüğünde Isıtmaya Çalışmaktan... 

Bu Sessiz Veda... 
Son Nokta Kalemimde... 
Kaybolup Gitmek Ayazlarda... 
Bitmemiş Bir Şiirin Mısralarda... 
Konuşsam da, 
Sussam da Fark Eden Birşey Yok... 
Zaman mı? 
Benim Bile Çözemediğim Başka Bir Boyutta... 
Kapkara Boşluğun Beyazında... .
Koyduğum Yerde Değil Günlerim... 
Bana Ne Akrepten,  
Yelkovandan... 
Elimden Tutuyor Hazanlar... 
Hissizleşen Kalbimde, 
Şiirlerimi Kaybettim... 
Yalnızlığın Tam Ortasında, 
Bir Avuç Toprağı Avuçlaya Hazırım... 

Askıya Assam da Hayallerimi, 

Yok Olsa da İhtişamlı Beklentilerim, 

Hala Dumanı Tütüyor Geçmişteki Hüzünlerimin... 

Alabildiğine Karanlık, 

Alabildiğince Sessiz Geçen Gündüz Saatlerinde

Kendimi Zindanda Hissediyorum... 

Ne Sessizce Gelene Merhaba,

Ne de Sinsice Gidene Hoşcakal Diyorum...

Her Şey Anlamını Yitirmiş, 

Her Harf Kaybetmiş Önemini... 

Kader Diyorum Artık Issız Duvarlarıma... 

Geçen Zamana Erişmek Zor, 

Gelecek Zamanı Yakalamak mı?

İmkansız... 

Seslendirilmeyen Cümlelerle, 

Dillendirmeyen Duygularla, 

Yaşanmışlıklarla,

Yarım Kalmışlıklarla, 

Kalbime Dokunanlara, 

Bir Bakıp Çıkanlara, 

Umut Sanıp Tutunduklarıma, 

Söyleyecek Sözüm Yok... 

Çağıracağım Birileri, 

Düşüneceğim Bir Şeyler Yok... 

Çünkü Hiç Açılmamış,

Dokunulmamış,  

Hatta Görülmemiş, 

Yüksek Dozda Umut Taşımıyorum... 

Her Nefes Alışta,

Her Nefes Verişte Ölüme Yaklaşmak

Zamanın Açılmamış Pencerelerini Zorluyor!

Ölmek Diyorum,
Ölmek,
İlkbahara Uyanmak Gibi... 
Ne Söylenilmişse Dünlerde
Bugün Bir Hükmü Yok Gibi... 
Zemheri Ayazında Sıcak Sarılış Gibi... 
Gördüklerimizin Ötesinde Görmediklerimiz, 
Bildiklerimizin Ötesinde Bilmediklerimiz Gibi... 
Amaaan!
Her Neyse.. .
Geçmişten Geleceğe Tüm Yolculuklara Çoktan Küsmüşüm... 
Öyle Sıkı Sarılmışım ki Kimsesizliğime
Hala Gözlerimdeki Sonbahar Perdesini Koruyorum...
İnanmışlığımla, 
Aldanmışlığımla, 
Kendime Sarılıp Ağlıyorum... 
Nasılsa Hak Bildiğimiz Yolda Yalnız Yürünür...
Mekanınız Cennet Olsun Hayallerim...