Yorulduğum Yıllardan Özür Diliyorum...

 Zamanın Acımasız Değirmeninde, 
Yaşam Acımasız Bir Savaş... 
Ellerimden Kayıp Giden Sabahsız Günler, 
Sinsi Bir Korku Büyüyor Yüreğimde... 
Yollarım Çamur, 
Mevsimlerim Ayaz... 
Dünümü Sorgulamıyor, 
Geçmişimi İrdelemiyorum... 
Duvarlarım Asık Yüzlü Olsa da, 
Perdelerimi Aylardır Açmıyor, 
Başımı Kaldırıp Gökyüzüne Bakmıyorum... 
Ne Yıldızları Söndürmeye, 
Nede Denizleri Estirmeye Kendimde Güç Bulamıyorum... 
Artık Yabancı Uzaklarda, 
Ayak İzleri de Sürmüyorum... 
En Güzel Düşlerimi, 
Güzel Günler İçin Kurmuyorum... 
Sağanaklarda Sele Dönmüş, 
Yıkılmış Hasret Köprüsü, 
Çoktan Alışmışım Sessizliğin Sesine... 
Hiçbir Şey Umurumda Değil, 
Zaten Çoktandır Bölük Pörçük Yastıklarda Uykularım... 
Kendime En Ağır Cezayı Kesti Kalbim... 
Yürüdüğüm Yollardan, 
Yorulduğum Yıllardan Özür Diliyorum... 
Perdeler Bir Bir Çekilirken Akşamların Üzerine, 
Daha Çok Var mı Sabaha Günaydın Demeye? 
Zaman mı Karanlığa Tutsak,
Karanlık mı Zamana? 
Bilmiyorum! 
Yaralar, 
Acılar, 
Yıkımlar İçinde Ah Etsem, 
Yansam Ne Fayda?
Ben Benden Gidenleri Sevemiyorum!
Yolları Açık, 
Şansları Bol Olsun... 
Unutmaya Direnirken,
Unutulmayı Unutmuyorum... 
Sadece,
Değmezmişler,
Çok Üzgünüm Diyebiliyorum!
Hükmü Kalmadı Yaktığım Mumların...  
Her Mumun Çırpınışında, 
Aynalardaki Suskunlukla,
Yorgun Ruhum Kırık Kanatlarıyla 
Beni Artık Taşıyamıyor!
Sahi! 
Dolu Dizgin, 
Ama Bilinçli; 
Geceler Boyu Perdelerinden, 
Duvarlarından, 
Gözbebeklerine Düşen Gölge, 
Ona Ait Değilse, 
Bir Kadından/Erkekten Şair Olur mu?
Eksik,
Doğru,
Yanlış Ölçmeden,
Tartmadan Tüm Aynalardan Topluyorum Yüzümü!
Yazdıklarımın, 
Yazamadıklarımın,
Söylediklerimin, 
Söyleyemediklerimin Hiçbir Değeri Kalmadı, 
Anlamı Yok!
Hiçbir Şey Umurumda Değil...
Bunun Adı Nedir Biliyor musunuz?
Bunun Adı Diyorum,
Bunun Adı,
Bile İsteye Ölümün Kollarına Yatmak!