Yazgımı Değiştirebilseydim Keşke

 Akşamlar Bana Hiçliğimi Hatırlatıyor, 
Duygularımı Törpülüyor... 
Gecenin Koynunda Gölgeler, 
Korkularımın Nefes Alış-Verişlerini Duyuruyor... 
Odamın Dilsizliği, 
İçimden Söylediğim Ayrılık Şarkılarının Sesini Kısıyor... 
Ne Zaman Duygularımın Girdabına Kapılsam, 
Gecenin Gözleri Kör, 
Kulakları Sağır Oluyor, 
Hüzünler Umutlarımı Rehin Alıyor... 
Yüreğim Savrulan Güz Yaprağı Oldukça, 
Yorgun Kirpiklerim Ağırlaşıyor, 
Başım Dönüyor, 
Dizlerim Çözülüyor, 
Ürperişlerim, 
Ruhumu, 
Bedenimi, 
Demir Bir Kafese Koyuyor... 
Sessiz, 
Kayıp Akşamlarda, 
Yalnızlık Kokan Bir Odamda, 
Suskunluğum, 
Issızlığım Harfler İçinde Kayboluyor... 
Sessiz Tenhalıklarda, 
Geceler Güneşimi Çalıyor... 

Yine Pencerelerim Kapalı, 
Perdelerim Benim Gibi Tek Başına, 
Issız, 
Uykusuz... 
Yine Yaşamadan Eskittiğim, 
Saymayı Unuttuğum Günlerin İçinde, 
Kendimi Bulmaya Çalışmıyorum... 
Sessizliğin Renkleri Değiştikçe, 
Kederler Yağıyor Gökyüzünden... 
Yorgun Omuzlarımda Geçmişin Yükü, 
Belirsiz Bir Yaşamın Haritası Yüzümde, 
Bölük Pürçük Uykular İçindeyim... 
Neler Geçiyor Aklımdan? 
Neler Düşledim? 
Neler Gördüm? 
Neler Yaşadım? 
Damarlarımda Dolaşan Kan Neden Buz Gibi? 
Nereye Çıkar Bu Yol? 
Ayrılıkların Bıktırdığı Yalnızlıklar? 
Hala Kar Gibi Soğuk Yüreğim! 
Neden Vazgeçmiyorum Geceler Boyu Kendi Sıcaklığımla Isınmaktan?  
Kendime Varan Yolda Kaybolmaktan? 
Yine Hayallerimin İçinde Kasırgalar,
Odamda Sinsi Bir Karanlık, 
İçimde Hiçlik Duygusu... 
Taşlar Yastığım, 
Duvarlar Yorganım... 
Acılarımın, 
Sevinçlerimin Dili Lal, 
Kulağı Sağır... 

Ah Sokaklar! 
Dilsiz Kaldırımlar! 
Hiç Bilmediğim Bir Mevsimin İklimindeki  
Yalnızlıklar! 
Bakın,
Yine Ayrılıklar Karıştı Birbirine... 
Gözlerimin Önünden Harfler Geçerken
Sırılsıklam Sözcükler Ellerime Sarılırken
Masallarının İçindeki Masum Hayallere Sarılmıyorum... 
Ayrılığın Yakan Ateşi, 
Aklımı Sınayan Yalnızlığı Bıraktım Bir Kenara,
Çıktığım Yolun Dönüşü, 
Umudun Gereği Yok! 
Geceler ve Yaşam Akıp Gidecek Nehirler Gibi... 
Bilirim ki Artık Açsam da Pencerelerimi, 
Odama Mevsimler Dolmayacak... 
Gün Yürüdükçe Geceye, 
Sis Bulutları Nefesimi Daraltacak... 
Benim İçin Zaman; 
Eşittir Yalnızlık, 
Eşittir Pişmanlıklar! 

Yine Saymaya Başladım Delip Geçen Yılların Fırtınalarını... 
Tufanlarını... 
İçe Kapanışlarımı... 
Susuşlarımı... 
Hor Görülmüş Hayatımı... 
Yüzüme İltica Etmiş Hüzünleri... 
Kasırga Öncesi Suskunluklarımı... 
Her Adımımda Biraz Daha Meçhul Uzaklar,
Savrulan Saysız Anılar Bıçak Yarası Kadar Derin,
Soğuk, 
Hissiz... 
Korkularla Ne Kadar Yaşanır?
Ürküten Issız Gecelerin Birinde, 
Yazgımı Değiştirebilseydim Keşke, 
Ama Görüyorum ki Aydınlık Günlerimin Perdeleri Karanlık... 
Bundan Sonra İçimdeki Solmuş Baharlar Uyanmaz...
Kuyuların Sessizliğinde,
Umut Beslemek Boş Bir Hayal... 
Bu Kabus Elbet Bir Gün Sona Erecek!
Bende Mazi Olacağım Yarınlarda... 
Ruhum Rahat Uyuyacak, 
Kalbimin Mezarında!